زمینه و هدف: استریای بارداری در بسیاری از بارداریها مشاهده می شود و نگرانی هایی را از جنبه های زیبایی در مادران ایجاد می کند. این مطالعه با هدف تعیین تاثیر روغن زیتون و کرم ساج در پیشگیری از بروز استریای بارداری در سه ماهه دوم بارداری انجام شد.روش بررسی: این مطالعه به روش کارآزمایی بالینی تصادفی با گروه کنترل در سه ماهه دوم بارداری بر روی 105 نفر از زنان نولی پار در هفته 20- 18 بارداری مراجعه کننده به مراکز بهداشتی و درمانی شهر تهران انجام گرفت. با توجه به معیارهای خروج در هر گروه 30 نمونه مورد بررسی قرار گرفتند. گروه های مداخله شامل مصرف کنندگان روغن زیتون و کرم ساج بود و در گروه کنترل از هیچ دارویی استفاده نشد. داده ها قبل و 8 هفته پس از کاربرد داروها از طریق مصاحبه و مشاهده توسط پژوهشگر برای هر کدام از واحدهای پژوهش جمع آوری شد. تجزیه و تحلیل داده ها با استفاده از نرم افزار SPSS نسخه 13 و آمار توصیفی و آزمون کای دو انجام پذیرفت.یافته ها: نتایج نشان داد در %40 از مصرف کنندگان روغن زیتون و %16.7 مصرف کنندگان کرم ساج و %56 از گروه کنترل استریا بروز کرده بود. اختلاف معنی داری در بروز استریای بارداری بین دو گروه مداخله و گروه کنترل وجود داشت (P<0.006).نتیجه گیری کلی: با توجه به تاثیر استفاده از کرم ساج تا پایان سه ماهه دوم بارداری بر کاهش بروز استریای بارداری پیشنهاد می شود مطالعاتی با استفاده از سایر روغن های گیاهی به منظور پیشگیری از استریا انجام گیرد.

مسمومیت بارداری بسیاری از مادران باردار را در معرض خطر عوارض نامطلوب مامایی و گاهی خطر مرگ قرار می دهد. اگر این عارضه به صورت زودهنگام و در سه ماهه دوم بارداری اتفاق بیفتد مادر از داشتن فرزند که نتیجه این بارداری پر عارضه هست هم محروم خواهد ماندو در این مطالعه شرح حال و سابقه خانوادگی خانمی بیان می شود که خودش و اقوام درجه یک و دو ایشان بعلت مسمومیت بارداری زودهنگام از داشتن فرزند محروم شده اند. فاکتورهای خطر شناخته شده در این خانم مثبت نبوده است.

زمینه و هدف: پیشرفت های موجود در زمینه تشخیص زودرس ناهنجاری جنینی و بیماری های تهدیدکننده حیات مادر، باعث افزایش میزان ختم بارداری سه ماهه دوم شده است. مطالعه حاضر با هدف مقایسه اثربخشی تجویز میزوپروستول واژینال هر 6 ساعت یا 12 ساعت برای ختم بارداری در سه ماهه دوم انجام شد.روش تحقیق: در این کارآزمایی بالینی، 140 زن با سن بارداری 14 تا 28 هفته که به دلایل مختلف کاندید ختم حاملگی بودند، به طور تصادفی به دو گروه مساوی تقسیم شدند. گروه اول هر 6 ساعت و گروه دوم هر 12 ساعت، 400 میکروگرم میزوپروستول از طریق واژینال دریافت کردند؛ در صورت عدم دفع جنین تا 48 ساعت، اکسی توسین با مقدار بالا تجویز می شد. فاصله زمانی شروع دارو تا دفع جنین، متوسط میزان داروی تجویزشده، نیاز به تجویز اکسی توسین با مقدار بالا و عوارض جانبی در دو گروه ثبت گردید. داده ها با استفاده از نرم افزارSPSS (ویرایش 12) در سطح معنی داری P<0.05 تجزیه و تحلیل شد.یافته ها: تفاوت معنی داری در متوسط زمان تجویز دارو تا دفع جنین در دو گروه مشاهده نشد. متوسط میزان تجویز میزوپروستول در گروه اول (6 ساعته) (1600±761mg) در مقایسه با گروه دوم (12 ساعته) (1200±385mg) بیشتر بود (P<0.001). در هیچ یک از موارد نیاز به تجویز اکسی توسین با مقدار بالا پیدا نشد. تب در گروه اول، اندکی بیشتر بود ولی از نظر آماری معنی دار نبود.نتیجه گیری: به منظور ختم بارداری در سه ماهه دوم، با تجویز 400 میکروگرم میزوپروستول واژینال هر 12 ساعت، می توان ضمن مصرف داروی کمتر، به موفقیت در ایجاد سقط به اندازه تجویز هر 6 ساعت دست یافت.

زمینه: روش های مختلف جراحی و طبی جهت القای سقط مطرح شده است که یکی از آنها استفاده از پروستاگلاندین است. هدف: مطالعه به منظور مقایسه اثر آمپول پروستاگلاندین E2 و شیاف آن در القای سقط در سه ماهه دوم بارداری انجام شد. مواد و روش ها: این کارآزمایی بالینی یک سوکور در سال 1381 در بیمارستان کوثر قزوین بر روی 36 زن باردار که در سه ماهه دوم حاملگی به علت کاهش آمنیوتیک یا مرگ داخل رحمی جنین، کاندید ختم حاملگی بودند انجام شد. بیماران به طور تصادفی به دو گروه تقسیم شدند. برای یک گروه 2 عدد شیاف 3 میلی گرمی واژینال PGE2 به فاصله 4 ساعت در واژن گذاشته و برای گروه دیگر یک آمپول 5 میلی گرمی پروستاگلاندین در 1000 سی سی سرم دکستروز 50% رقیق شد و بر حسب نیاز تعداد قطره های تجویزی در دقیقه افزایش یافت. در هر یک از دو گروه پس از 12 ساعت، در صورت عدم دفع جنین، القا با اکسی توسین شروع شد و تا ختم حاملگی ادامه یافت. داده ها با استفاده از آزمون های آماری مجذور کای و t مقایسه شدند. یافته ها: بیماران دو گروه از نظر سن بارداری، دفعات حاملگی و اندیکاسیون ختم حاملگی تقرییاً مشابه بودند. وقوع سقط قبل از شروع القا با کسی توسین در بیماران دریافت کننده PG وریدی به طور معنی داری بیشتر از دریافت کنندگان شیافت بود (به ترتیب 14 نفر (77.8%) در برابر 2 نفر (11.1%) با0.0001>P). از لحاظ میزان تغییر در نمره Bishop، میزان اکسی توسین مصرفی و نیاز به کورتاژ پس از دفع جنین اختلاف معنی داری بین دو گروه مشاهده نشد. ولی فاصله زمانی از شروع اینداکشن تا دفع جنین در گروه پروستاگلاندین وریدی به طور معنی داری کمتر از گروه شیافت بود (به ترتیب 0.96±7.3در برابر 5.6±11.1ساعت) (0/019=P). عوارض در 2 نفر (11.1%) از گروه شیافت و 8 نفر (44.4%) از گروه آمپول مشاده شد (0/026=P). نتیجه گیری: استفاده از پروستاگلاندین وریدی جهت القای سقط در سه ماهه دوم حاملگی ضمن اثر بخشی بهتر نسبت به شیاف، عارضه مادری عمده ای ندارد.

مقدمه: با توجه به اینکه ختم حاملگی در سه ماهه دوم بارداری به علل گوناگون لازم می شود و عمل جراحی برای ختم حاملگی عوارض متعددی دارد، این مطالعه به منظور مقایسه تاثیر میزوپروستول واژینال و خوراکی در ختم حاملگی های سه ماهه دوم بارداری (28-14 هفته) صورت گرفت.روش بررسی: این مطالعه به صورت کارآزمایی بالینی بر روی 60 زن باردار در سه ماهه دوم که کاندید ختم حاملگی بودند انجام گردید. بیماران به طور تصادفی در دو گروه 30 نفره برای دریافت میزوپروستول واژینال یا خوراکی قرار گرفتند. در ابتدا دوز 400 میکروگرم میزوپروستول به صورت واژینال یا خوراکی به بیمار تجویز گردید. سپس در صورت نیاز به تکرار، حداکثر تا 3 دوز (1200 میکروگرم) به فواصل هر 6 ساعت استفاده شد. به تمامی زنان شرکت داده شده در مطالعه حداکثر 48 ساعت پس از آخرین دوز مصرفی برای ختم حاملگی زمان داده شد و در صورت عدم دفع، از روش اکسی توسین غلیظ شده و در نهایت در صورت عدم موفقیت، از روش جراحی برای ختم حاملگی استفاده شد. تمامی بیماران 2 هفته پس از ختم حاملگی برای انجام سونوگرافی مجدد مراجعه کردند که در صورت مشاهده بقایای حاملگی، کورتاژ انجام گردید. اطلاعات مربوط به بیماران از قبیل سن، گراویدیتی، سن حاملگی، سوابق بیماری و سابقه سزارین در فرم اطلاعاتی بیمار ثبت گردید. میزان موفقیت میزوپروستول در ختم حاملگی، فاصله زمانی تا دفع محصولات حاملگی و عوارض جانبی دارو در دو گروه مورد مطالعه مقایسه گردید. سپس داده ها مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند.نتایج: نتایج پژوهش نشان داد که 26 نفر (%86.7) در گروه واژینال و 13 نفر (%43.3) در گروه خوراکی دفع کامل محصولات حاملگی داشتند (P=0.0006)، متوسط فاصله زمانی تا دفع محصولات حاملگی در گروه واژینال (9.2±4.2 ساعت) با گروه خوراکی (12.7±7.3 ساعت) تفاوت معنی داری نداشت. عوارض جانبی شایع در گروه درمانی واژینال، تب و در گروه خوراکی، لرز و تب بود. از نظر میزان بروز عوارض جانبی تفاوت معنی داری در دو گروه مورد مطالعه مشاهده نشد. هیچگونه عارضه جانبی مهم مانند پرفوراسیون رحم یا خونریزی شدید در هیچیک از گروه های مورد مطالعه مشاهده نگردید.نتیجه گیری: میزوپروستول واژینال در مقایسه با روش مصرف خوراکی، روشی موثر در ختم حاملگی های سه ماهه دوم بارداری می باشد. عوارض جانبی این دارو برای بیمار قابل تحمل است.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

مقدمه: زایمان زودرس، یکی از عارضه های مهم بارداری است که تأثیر بسزایی در سلامت و مرگ و میر نوزادان دارد، لذا پیش­ بینی و تشخیص زودهنگام آن از اهمیت بسیار زیادی برخوردار است. مطالعه حاضر با هدف بررسی ارتباط میزان آلفافتوپروتئین، آلکالن فسفاتاز و فریتین مایع آمنیوتیک سه ماهه دوم حاملگی و زایمان پره­ ترم انجام شد. روش کار: این مطالعه مقطعی تحلیلی در بازه زمانی شهریور سال 1393 تا بهمن ماه 1394 بر روی 60 نفر از افرادی که به دلیل غربالگری مثبت سه ماهه اول، بین هفته های 20-15 (میانگین 17 هفته) آمنیوسنتز شده بودند؛ انجام شد. میزان آلفافتوپروتئین، آلکالن فسفاتاز و فرتین نمونه های فریز شده 40 نفر با زایمان ترم و 20 نفر با زایمان پره ترم با روش اسپکتروفتومتری و الایزا مورد آزمایش قرار گرفت. تجزیه و تحلیل داده ها با استفاده از نرم افزار آماری SPSS (نسخه 22) و آزمون های تی و کای دو انجام گرفت. میزان p کمتر از 05/0 معنی دار در نظر گرفته شد. یافته ها: میانگین میزان آلفافتوپروتئین در زایمان ترم 44/96± 14/382 و در زایمان پره ترم 83/122± 47/547 نانوگرم بر میلی لیتر، میزان آلکالن فسفاتاز در زنان ترم 01/13± 35/27 و در زنان پره ترم 51/15± 45/74 یونیت بر لیتر و میزان فریتین زایمان ترم 44/96± 14/382 و در زایمان پره ترم 83/122± 47/547 نانوگرم بر میلی لیتر بود کهمیزان هر سه نشانگر در زایمان پره ترم نسبت به زایمان ترم به طور معناداری بالاتر بود (001/0>p). نتیجه گیری: بین میزان آلفافتوپروتئین، آلکالن فسفاتاز و فریتین مایع آمنیون و زایمان پره­ ترم، ارتباط مثبت و معنی داری وجود دارد که ممکن است به درک ما از پاتوفیزیولوژی زایمان زودرس کمک کند. با توجه به نتایج به دست آمده توصیه می شود تحقیقات دیگری با تعداد نمونه بیشتر نیز صورت گیرد.

موضوع: در این مطالعه اثرات، صحت و عوارض جانبی شیاف واژینال پروستاگلاندین (Prostin 3 mg) E2 و آمپول پروستاگلاندین (Prostin 10 mg) E2 که به صورت وریدی انفوزیون می شود جهت ختم حاملگی های تریمستر دوم که جنین مرده باشد مورد بررسی و مقایسه قرار گرفته اند. روش کار: 45 بیمار که دچار مرگ داخل رحمی جنین یک قلو در هفته های 28-14 بارداری بودند به طور راندوم با شیاف 3 میلی گرمی پروستاگلاندین (PGE2) E2  که یک یا دو دز به فواصل 4 ساعت داخل واژن گذاشته می شد (نفر (N=25 و یا آمپول PGE2 که در 1000 cc محلول دکستروزواتر حل و از طریق میکرودراپ انفوزیون می شد (تعداد 20 نفر) تحت تحریک زایمان قرار گرفتند. نتایج: در این بررسی متوسط سن مادران، متوسط تعداد حاملگی ها، متوسط زمان تحریک تا ختم حاملگی و عوارض داروها مورد بررسی قرار گرفتند و از نظر آماری اختلاف معنی داری بین دو گروه فوق مشاهده نگردید تنها اختلاف معنی دار در دو مورد عوارض جانبی بود که در گروهی که آمپول مصرف کرده بود نسبت به گروهی که شیاف مصرف کرده بودند بیشتر بود (41.2% در مقابل 8%). خلاصه: بنابراین استفاده از شیاف و یا آمپول PGE برای ختم حاملگی در سه ماهه دوم حاملگی بسیار سالم، مفید و موثر می باشد و چون دخالت های جراحی در آن به کار نمی رود برای بیمار هم قابل قبول تر می باشد.

مقدمه: در موارد متعددی از جمله مرگ داخل رحمی جنین، پارگی زودرس کیسه آب، کوریوآمنیونیت و پره اکلامپسی، متخصصین زنان جهت حفظ سلامت مادر ناگزیر به ختم حاملگی در سه ماهه دوم بارداری می باشند. روش های ختم بارداری در رحم بزرگتر از 14 هفته شامل شروع خود به خودی انقباضات، شیاف های واژینال پروستاگلاندین E1 و E2، اکسی توسین وریدی، تزریق داخل مایع آمنیوتیک موادی مانند پروستاگلاندین F2α، اتاکرینیک اسید و سالین هایپرتونیک است. میزوپروستول یک 16 متیل آنالوگ پروستاگلاندین E1 می باشد که جهت پیشگیری از زخم معده استفاده می شود و درحال حاضر به دلیل اثرات انقباضی بر روی رحم (یوتروتونیک) و نرم کنندگی سرویکس در ختم حاملگی نیز استفاده می شود. تاکنون در ایران تاثیر این دارو در ختم حاملگی طی سه ماهه دوم بارداری بررسی نشده است؛ لذا هدف از انجام این کارآزمایی بالینی مقایسه تاثیر دو دوز 400 μg و 600 μg میزوپروستول در ختم بارداری، عوارض مادری، مدت بستری و میزان نیاز به کورتاژ می باشد تا بتوان روش موثر، ایمن و مقرون به صرفه ای را یافت که در زمان کمتری باعث ختم حاملگی در سه ماهه دوم بارداری شود.مواد و روشها: در یک کارآزمایی بالینی 100 بیمار با اندیکاسیون ختم حاملگی در سه ماهه دوم بارداری، طی 2 سال در بیمارستان میرزا کوچک خان بستری و به طور تصادفی به دو گروه 50 نفری A و B تقسیم شدند. در گروه A میزوپروستول واژینال 400 μg و در گروه B 600 μg هر 12 ساعت و حداکثر 4 دوز در فورنیکس خلفی قرار داده شد و تاثیر این دو دوز در ختم حاملگی، عوارض مادری، مدت بستری و میزان نیاز به کورتاژ بررسی شد. برای مقایسه آماری نتایج از آزمون X2 و تست t استفاده شد.نتایج: نتایج حاصل از این مطالعه نشان داد که 84% در گروه A و80% در گروه B دفع کامل جنین و جفت داشتند. 14% در گروه A و 20% در گروه B تحت کورتاژ تخلیه ای قرار گرفتند. میزان موفقیت درمان (خروج جفت و جنین به طور کامل) بعد از 48 ساعت در گروه A، 98% و در گروه B و 100% بود. زمان شروع القا تا خروج جنین در گروه B 9.2±6.7) ساعت) کوتاه تر از گروه A  12.2±7.7)ساعت) بود .(p=0.003) همچنین این زمان در افرادیکه به علت مرگ داخل رحمی 7.4±2.8) ساعت) حاملگی ختم شد کوتاه تر از افرادی بود که به علت پارگی کیسه آب 11.9±9.6) ساعت) ختم حاملگی داشتند .(p=0.005) زمان خروج جفت بعد از خروج جنین در گروه A کمتر بود .(p=0.02) طول مدت بستری، عوارض مادری از جمله میزان تهوع و استفراغ، اسهال، تب، درد شکمی غیرقابل تحمل و کاهش هموگلوبین در دو گروه تفاوت معنی دار آماری نداشت.نتیجه گیری: میزوپروستول واژینال، رژیمی کاملا موثر، ایمن و مقرون به صرفه در ختم حاملگی در سه ماهه دوم بارداری می باشد و در صورت نیاز به دفع سریع محصولات حاملگی مثل کوریوآمنیونیت و پره اکلامپسی می توان از دوز 600 μg میزوپروستول استفاده کرد. در غیر این صورت جهت کاهش هزینه از دوز 400 μg استفاده شود.

مقدمه: روش های متعددی برای ختم حاملگی در سه ماهه دوم استفاده می شود که هر کدام نارسایی ها و محدودیت هایی دارند. با توجه به امکانات موجود در کشور، جهت ارایه روشی ارزان، مناسب، موثر و کم ضرر دو روش استفاده از کاتترفولی همراه اکسی توسین و اکسی توسین تنها جهت القای زایمان در سه ماهه دوم حاملگی در بیمارستان شریعتی مقایسه شدند. مطالعه بصورت مداخله ای با کنترل تاریخی بر روی خانم های حامله ای که در سه ماهه دوم به دلایل مختلف  رحم بالای سوراخ داخلی سرویکس شد و 45-50cc مایع داخل بالون آن تزریق شد. پس از 24 ساعت در صورت عدم دفع جنین، اینداکشن با اکسی توسین دوز بالا شروع می شد. گروه کنترل 32 خانم حامله ای بودند که در سه ماهه دوم حاملگی در همین بیمارستان در سال های 1376-1378 بوسیله اکسی توسین غلیظ با همان میزان ختم حاملگی داده شده بودند. سن مادر، سن حاملگی، گراویدیتی، پاریتی، میزان اکسی توسین مصرفی، فاصله زمانی شروع درمان تا زایمان، دلایل ختم حاملگی و عوارض مشاهده شده در هر روش ثبت و مقایسه گردید. آنالیز داده ها بوسیله آزمون های χ2، دقیق فیشر، t، Z، و من ویتنی، در سطح معنی داری α=0.05 انجام شد.نتایج: میانگین سنی در گروه مداخله بطور معنی دار کمتر از گروه کنترل بود. 25.6) در برابر 28.5 سال( (P=0.02). دو گروه از نظر میانگین تعداد حاملگی، تعداد زایمان، سن حاملگی با یکدیگر تفاوت معنی دار نداشتند. میانه فاصله شروع درمان تا زایمان در گروه مداخله بطور معنی دار کمتر از گروه کنترل بود. 39) ساعت در برابر 51 ساعت( (P<0.001). میانه میزان اکسی توسین مصرفی در گروه مداخله بطور معنی دار کمتر از گروه کنترل بود. 65) واحد در برابر 400 واحد( (P<0.001). عوارضی نظیر تب و هیستروتومی با اینکه ظاهرا اختلاف دارند ولی از نظر آماری این اختلاف معنی دار نبود.نتیجه گیری: فاصله اینداکشن تا زایمان با استفاده از اکسی توسین و کاتترفولی جهت ختم حاملگی در سه ماهه دوم، نسبت به اکسی توسین نه تنها کوتاه تر است، بلکه میزان اکسی توسین مصرفی نیز در آن کمتر می باشد.